{"id":303904,"date":"2025-10-31T17:39:47","date_gmt":"2025-10-31T15:39:47","guid":{"rendered":"https:\/\/shinigami.pl\/?p=303904"},"modified":"2025-11-01T01:41:26","modified_gmt":"2025-10-31T23:41:26","slug":"strach-ma-wielkie-oczy-analiza-gier-ktore-strasza-na-rozne-sposoby","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/shinigami.pl\/?p=303904","title":{"rendered":"Strach ma wielkie oczy. Analiza gier, kt\u00f3re strasz\u0105 na r\u00f3\u017cne sposoby"},"content":{"rendered":"
<\/div>

Nie ma sztywnej definicji strachu. Nawet, gdyby\u015bmy posi\u0142kowali si\u0119 zasobami internetowymi, uzyskaliby\u015bmy co\u015b w stylu: \u201esilnego stanu emocjonalnego, wywo\u0142anego instynktem przetrwania, b\u0119d\u0105cego pierwotn\u0105 reakcj\u0105 organizmu na realne zagro\u017cenie\u201d. Tylko w tym momencie rodzi si\u0119 wiele pyta\u0144. Czy tylko survival horrory s\u0105 grami wywo\u0142uj\u0105cymi l\u0119k? Czy b\u0119d\u0105c uzbrojonym przeciwko z\u0142u, czujemy si\u0119 bezpieczniej? I wreszcie: czy fotografowanie to kontakt z natur\u0105, je\u015bli przed obiektywem lewituje maszkara ze z\u0142amanymi kr\u0119gami szyjnymi i nienaturalnie przechylon\u0105 g\u0142ow\u0105?\u201d Zapraszam do spisu kilkunastu gier, uwzgl\u0119dniaj\u0105cego przy tym ich poziom straszenia w wybranych kategoriach.<\/strong><\/span><\/p>\n

\n

Amnesia: The Dark Descent<\/em><\/span><\/strong><\/h3>\n
\n

\"\"<\/a>Tom: <\/strong>Nie mog\u0142o by\u0107 inaczej. Na pocz\u0105tek bezapelacyjny klasyk i postrach Youtuber\u00f3w<\/a> \u2013 Amnesia: Mroczny Ob\u0142\u0119d<\/em><\/a>. Zacznijmy od najwa\u017cniejszego aspektu: jest to jedna z nielicznych gier, kt\u00f3ra w tak znakomity spos\u00f3b buduje napi\u0119cie od samego pocz\u0105tku przygody.<\/strong> Ju\u017c sam fakt, \u017ce budzimy si\u0119 na posadzce w zimnym zamku Brennenburg z b\u00f3lem g\u0142owy i tytu\u0142ow\u0105 amnezj\u0105, nie napawa optymizmem \u2013 a im dalej w las, tym gorzej. Od podmuchu wiatru, kt\u00f3ry otwiera drzwi skrzypi\u0105ce z powodu zardzewia\u0142ych zawias\u00f3w, przez zdmuchni\u0119te \u015bwieczki i egipskie ciemno\u015bci panuj\u0105ce na korytarzu, a\u017c do pomruk\u00f3w i sylwetki poruszaj\u0105cej si\u0119 w oddali tak subtelnie, \u017ce mo\u017cna si\u0119 zastanawia\u0107, czy to aby wyobra\u017ania nie p\u0142ata nam figli.<\/span><\/p>\n

P\u00f3\u017aniej, gdy pojawiaj\u0105 si\u0119 potwory, zaczyna si\u0119 prawdziwa \u201ezabawa\u201d, kiedy to \u2013 opr\u00f3cz zdrowia fizycznego \u2013 nale\u017cy dba\u0107 o psychiczny dobrostan protagonisty.<\/strong> Jak m\u00f3wi projektant gry, Thomas Grip: \u201eidea by\u0142a taka, \u017ce \u200b\u200bciemno\u015b\u0107 sama w sobie powinna by\u0107 wrogiem\u201d. Dlatego te\u017c g\u0142\u00f3wny bohater, Daniel, ma zaburzenie l\u0119kowe, charakteryzuj\u0105ce si\u0119 irracjonalnym, silnym l\u0119kiem przed mrokiem \u2013 nyktofobi\u0105. Zbyt d\u0142ugie przebywanie w ciemno\u015bci sprawia, \u017ce s\u0142yszymy w grze niepokoj\u0105ce d\u017awi\u0119ki, a po ekranie pe\u0142zaj\u0105 karaluchy<\/span>. Gdyby kto\u015b zastanawia\u0142 si\u0119, czy owe d\u017awi\u0119ki s\u0105 wydawane przez zwierz\u0119ta, warto u\u015bwiadomi\u0107 sobie \u017ce jest to\u2026 odg\u0142os zgrzytaj\u0105cych z\u0119b\u00f3w Daniela.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Geniusz Frictional Games polega na psychologicznym aspekcie straszenia. Tw\u00f3rcy wiedz\u0105 doskonale, kiedy stonowa\u0107 napi\u0119cie (etap z wind\u0105 i wi\u0119zieniem), a kiedy wynie\u015b\u0107 je na nowy poziom (kilka sekwencji ucieczek przed Zbieraczami).<\/strong> Tutaj zreszt\u0105 wszystko zagra\u0142o i nie bez powodu gra jest uwa\u017cana za jedn\u0105 z najbardziej przera\u017caj\u0105cych produkcji w dziejach. Czego tu nie ma: r\u00f3\u017cne sposoby na straszenie, \u015bwietne sekwencje, takie jak chocia\u017cby zabawa w kotka i myszk\u0119 z niewidzialnym stworem w zalanej piwnicy, i upiorny wygl\u0105d monstr\u00f3w do sp\u00f3\u0142ki z doskona\u0142ymi <\/span>lokacjami (sala tortur, og\u00f3lny projekt zamczyska).<\/span><\/p>\n

Nie ma tu zbyt wielu jump scare\u2019\u00f3w, poniewa\u017c jest to horror podany z wyczuciem. Zrobiony w tak wysublimowany i przera\u017caj\u0105cy spos\u00f3b, \u017ce ja przez ca\u0142\u0105 gr\u0119 nie przyjrza\u0142em si\u0119 dok\u0142adnie przeciwnikom<\/strong> \u2013 ze strachu i z obawy na reakcj\u0119 l\u0119kow\u0105 bohatera, kt\u00f3ry m\u00f3g\u0142 popa\u015b\u0107 w szale\u0144stwo, odkrywaj\u0105c tym samym moje po\u0142o\u017cenie. Survival, kt\u00f3ry nie odpuszcza ani na chwil\u0119 \u2013 tutaj nie ma ani save roomu, \u201ewytchnienia\u201d niczym w Resident Evil<\/em><\/a>, ani broni. jeste\u015bmy zupe\u0142nie bezbronni wobec zagro\u017cenia. Nie zgin\u0105\u0142em ani razu, a przygoda ta by\u0142a moj\u0105 ostatni\u0105. Nigdy ju\u017c tam nie wr\u00f3ci\u0142em\u2026 i nie zamierzam.\u00a0<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\n
\n

Visage<\/span><\/strong><\/span><\/em><\/h3>\n
\n

\"\"<\/a>Tom<\/strong>: Thomas Harris w Czerwonym smoku<\/em><\/a> pisa\u0142: \u201e<\/strong>Strach jest wytworem wyobra\u017ani. To kara, cena, jak\u0105 p\u0142aci si\u0119 za wyobra\u017ani\u0119\u201d<\/strong>.\u00a0<\/em>Strach w\u00a0Visage<\/em><\/a> bazuje na wyobra\u017ani w spos\u00f3b bezkompromisowy. To, co tutaj wyprawiaj\u0105 tw\u00f3rcy z SadSquare Studio przechodzi ludzkie poj\u0119cie. Podzia\u0142 gry na cztery r\u00f3\u017cni\u0105ce si\u0119 od siebie scenariusze, kt\u00f3re strasz\u0105 (zapewniam) w odmienny spos\u00f3b, to strza\u0142 w dziesi\u0105tk\u0119. Przy czym, je\u015bli kto\u015b zaliczy za jednym posiedzeniem histori\u0119 opowiadaj\u0105c\u0105 o objawach demencji staruszki Dolores, to znaczy \u017ce nie ma uk\u0142adu nerwowego. <\/span><\/p>\n

Wyobra\u017a sobie tak\u0105 akcj\u0119: w domostwie jest ciemno, a co za tym idzie, maleje moja poczytalno\u015b\u0107 i \u201eodporno\u015b\u0107\u201d na paranormalne zdarzenia. Id\u0119 ciemnym korytarzem, a\u017c nagle s\u0142ysz\u0119 kroki dochodz\u0105ce zza plec\u00f3w. W panice biegn\u0119 w bezpieczne, o\u015bwietlone miejsce, bo czuj\u0119 na w\u0142asnej sk\u00f3rze, \u017ce jakie\u015b licho zaraz mnie dopadnie. Wbiegam po skrzypi\u0105cych schodach do pobliskiego pokoju i\u2026 cisza. Staj\u0119 w nim jak wryty, nie wiedz\u0105c, co si\u0119 stanie. Niemrawo wychylam si\u0119 i na przestrza\u0142 widz\u0119 \u0142azienk\u0119 \u2013 w\u0142\u0105cza si\u0119 tam \u015bwiat\u0142o i widz\u0119, jak starucha t\u0119pym wzrokiem patrzy na mnie, \u015bmiej\u0105c si\u0119 ochryple. \u015awiat\u0142a gasn\u0105, drzwi zatrzaskuj\u0105 si\u0119 z hukiem, a ja stoj\u0119 sparali\u017cowany. Wy\u0142\u0105czam gr\u0119, bo mam ju\u017c do\u015b\u0107.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Najlepsze jest to, \u017ce wi\u0119kszo\u015b\u0107 straszak\u00f3w jest generowana losowo. To znaczy, \u017ce ka\u017cda kolejna wizyta w domostwie mo\u017ce by\u0107 kompletnie innym prze\u017cyciem. Visage<\/em> straszy przede wszystkim niepewno\u015bci\u0105, wyrafinowanymi straszakami podanymi ze \u201esmakiem\u201d i podlanymi psychologicznymi zagrywkami<\/strong>, a dopiero gdzie\u015b na samym ko\u0144cu ucieka si\u0119 do typowych dla gatunk\u00f3w jump scare\u2019\u00f3w. <\/span>Te ostatnie te\u017c s\u0105 tak zrealizowane, \u017ce nie spos\u00f3b odm\u00f3wi\u0107 tw\u00f3rcom pewnego pierwiastka geniuszu. Ot, w pewnym momencie w nasze r\u0119ce wpada aparat fotograficzny. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 wielbicieli gatunku mo\u017ce pomy\u015ble\u0107: \u201eOho, b\u0119dziemy cyka\u0107 zdj\u0119cia duchom\u201d, tyle \u017ce guzik prawda. Przez najbli\u017csz\u0105 godzin\u0119 musimy u\u017cywa\u0107 flesza w aparacie, kt\u00f3ry z ka\u017cdym kolejnym naci\u015bni\u0119ciem spustu migawki roz\u015bwietla na u\u0142amek sekundy egipskie ciemno\u015bci. Tutaj zaczyna si\u0119 jazda bez trzymanki i momenty takie, \u017ce mo\u017cna wyl\u0105dowa\u0107 g\u0142ow\u0105 w suficie. <\/span><\/p>\n

Od pocz\u0105tku przygody a\u017c do napis\u00f3w ko\u0144cowych nie ma mowy o tanim straszeniu. M\u00f3g\u0142bym powiedzie\u0107, \u017ce jest to pewne novum w grach, jedyne w swoim rodzaju \u201eartystyczna\u201d groza.<\/strong> Przera\u017caj\u0105ce, duszne i stoj\u0105ce gdzie\u015b pomi\u0119dzy Resident Evil VII<\/em><\/a> a anulowanym P.T.<\/em><\/a> Nie tylko w mojej opinii jest to najlepszy horror, jaki powsta\u0142, a poprzeczka jest zawieszona bardzo wysoko. Troch\u0119 kontrowersyjnie, ale Silent Hill<\/em> i Project Zero<\/em> to cieniasy w por\u00f3wnaniu do Visage<\/em>. Bredz\u0119? To kup gr\u0119 i spr\u00f3buj przej\u015b\u0107 w nocy ze s\u0142uchawkami na uszach\u2026 Powodzenia.<\/span>\u00a0<\/span><\/b><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\n
\n

Silent Hill<\/em><\/span><\/strong><\/span><\/p>\n

\n

\"\"<\/a><\/strong><\/span><\/p>\n

Gramy bez Mamy:<\/strong> O Silent Hill<\/em> napisano ju\u017c chyba wszystko, co tylko mo\u017cna by\u0142o napisa\u0107. Przeanalizowano proces tw\u00f3rczy od impulsu, jakim by\u0142 sukces\u00a0Resident Evil<\/em>, opisano zebranie zespo\u0142u \u201ewyrzutk\u00f3w\u201d, kt\u00f3rzy mieli co\u015b do udowodnienia, a tak\u017ce rozebrano na czynniki pierwsze ogromny sukces sprzeda\u017cowy.<\/span>\u00a0<\/span><\/span>Opisano te\u017c<\/span>\u00a0naturalnie<\/span>\u00a0genialn\u0105 opraw\u0119 d\u017awi\u0119kow\u0105 (zar\u00f3wno muzyk\u0119, jak i odg\u0142osy), klimatyczne lokacje i kultow\u0105 ju\u017c dzi\u015b mg\u0142\u0119, kt\u00f3r\u0105 dodano w celu zamaskowania niedostatk\u00f3w mocy obliczeniowej pierwszego PlayStation.\u00a0<\/span>Jednak jako,<\/span>\u00a0\u017ce\u202f<\/span><\/span>nie wyobra\u017cam sobie jakiegokolwiek zestawienia wirtualnych horror\u00f3w bez pierwszej ods\u0142ony Cichego Wzg\u00f3rza<\/span><\/span>, pozostaje mi spr\u00f3bowa\u0107 co\u015b napisa\u0107 \u2013 je\u015bli nie nowego, to chocia\u017c osobistego.<\/span><\/span>\u00a0<\/span><\/span><\/p>\n

Silent Hill<\/em> wpad\u0142 mi w r\u0119ce w okolicach premiery, mia\u0142em wi\u0119c wtedy jakie\u015b dwana\u015bcie lat i wydawa\u0142o mi si\u0119, \u017ce jestem ju\u017c prawie doros\u0142y, wi\u0119c co mi tam jaka\u015b gra. Ja si\u0119 mam niby ba\u0107? Zgrywa\u0142em chojraka, ale szybko przekona\u0142em si\u0119, \u017ce bli\u017cej mi do pewnego r\u00f3\u017cowego psa o tym imieniu, ni\u017c prawdziwego, nieznaj\u0105cego strachu twardziela. Bo to nie by\u0142a ani gra dla twardzieli, ani o nich. To nie Resident Evil<\/em>, gdzie niedo\u015bwiadczony, ale dzielny policjant heroicznie walczy o \u017cycie w opanowanym przez zombie mie\u015bcie. Tutaj poznajemy losy Harry\u2019ego Masona \u2013 ojca rozpaczliwie poszukuj\u0105cego zaginionej c\u00f3rki, pr\u00f3buj\u0105cego nie popa\u015b\u0107 przy tym w szale\u0144stwo.<\/strong> A gra mu w tym nie pomaga. Sytuacji, w kt\u00f3rych przychodzi nam kwestionowa\u0107 poczytalno\u015b\u0107 nie tylko Harry\u2019ego, ale i nasz\u0105 w\u0142asn\u0105, jest tu na p\u0119czki.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Silent Hill<\/em> straszy bowiem poprzez stopniowo budowane poczucie zagro\u017cenia, zagubienia i bezsilno\u015bci. Nie ma tu hord przeciwnik\u00f3w, jednak szum przeno\u015bnego radia, ostrzegaj\u0105cy nas przed nadchodz\u0105cym wrogiem, podnosi ci\u015bnienie du\u017co mocniej ni\u017c sama potyczka z nim.<\/strong> Przyt\u0142aczaj\u0105ca cisza, przerywana okazjonalnymi stukni\u0119ciami, szelestami czy skrzypni\u0119ciami, dzia\u0142a na wyobra\u017ani\u0119 mocniej ni\u017c zawodzenie wyg\u0142odnia\u0142ych demon\u00f3w, a ledwie rozpraszaj\u0105ce mrok \u015bwiat\u0142o latarki tylko pot\u0119guje wra\u017cenie osaczenia i nietrwa\u0142o\u015bci.<\/span><\/p>\n

Jest to jedna z niewielu gier, gdzie cieszy\u0142em si\u0119, kiedy jakie\u015b drzwi by\u0142y permanentnie zamkni\u0119te, bo oznacza\u0142o to jedno potencjalne zagro\u017cenie mniej. Ba! Cz\u0119sto musia\u0142em robi\u0107 sobie przerwy, bo, mimo \u017ce chcia\u0142em gra\u0107 dalej, to najzwyczajniej w \u015bwiecie by\u0142em psychicznie niezdolny do wystawiania si\u0119 na dalszy stres, jaki wywo\u0142ywa\u0142o przemierzanie opuszczonej szko\u0142y, szpitala czy nawet \u201ezwyk\u0142ych\u201d ulic miasteczka. Pami\u0119tam, \u017ce wymy\u015blili\u015bmy nawet z koleg\u0105 system, gdzie grali\u015bmy razem i osoba trzymaj\u0105ca kontroler sygnalizowa\u0142a, kiedy potrzebuje zmiany, \u017ceby odetchn\u0105\u0107.<\/strong> Dzia\u0142a\u0142o na tyle dobrze, \u017ce zanim si\u0119 obejrzeli\u015bmy, by\u0142o ju\u017c ciemno, a kiedy trzeba by\u0142o wyj\u015b\u0107 z psem, miny mieli\u015bmy niet\u0119gie.<\/span><\/p>\n

I to w\u0142a\u015bnie w taki subtelny spos\u00f3b, bez jump scare\u2019\u00f3w, Silent<\/em> buduje niezno\u015bne wr\u0119cz napi\u0119cie. A kiedy tw\u00f3rcy zdecyduj\u0105 si\u0119 postraszy\u0107 nas troch\u0119 bardziej dos\u0142ownie (patrz: szafka w szkole), zapami\u0119tamy to na bardzo, bardzo d\u0142ugo.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\n
\n

Dino Crisis<\/span><\/strong><\/span><\/em><\/p>\n

\n

\"\"<\/a><\/strong><\/span><\/span><\/p>\n

Gramy bez Mamy:<\/strong> Wyobra\u017acie sobie szare \u015bciany kompleksu badawczego. W\u0105skie korytarze, z kt\u00f3ych si\u0119 sk\u0142ada, s\u0105 zupe\u0142nie puste. Brakuje w nich okien, oznacze\u0144 czy dekoracji. Ka\u017cdy wasz krok odbija si\u0119 echem od \u015bcian, a wy zastanawiacie si\u0119, czy lepiej i\u015b\u0107 powoli, wypatruj\u0105c zagro\u017cenia, czy rzuci\u0107 si\u0119 biegiem do widocznych w oddali drzwi. Wybieracie to pierwsze. Ostro\u017cnie stawiaj\u0105c stopy, zbli\u017cacie si\u0119 do rozwidlenia. Te zawsze s\u0105 najgorsze \u2013 nijak nie idzie zobaczy\u0107, co czai si\u0119 za rogiem, bez wystawiania si\u0119 na atak. Na nast\u0119pn\u0105 misj\u0119 musicie zabra\u0107 lusterko. Albo drona! W og\u00f3le najlepiej b\u0119dzie zarekomendowa\u0107 bombardowanie takiego miejsca\u2026<\/span><\/p>\n

G\u0142o\u015bny zgrzyt sprowadza was z powrotem do rzeczywisto\u015bci. Mocniej zaciskacie d\u0142onie na r\u0119koje\u015bci pistoletu i wyskakujecie zza w\u0119g\u0142a. Nic. Pusto. Dzi\u0119ki bogu. Pr\u00f3bujecie powstrzyma\u0107 dr\u017cenie r\u0105k, krytykuj\u0105c si\u0119 za to w my\u015blach. To nie czas na rozklejanie si\u0119. Kt\u00f3ry\u015b z tych ohydnych gad\u00f3w mo\u017ce by\u0107 gdzie\u015b w pobli\u017cu, a mogliby\u015bcie przysi\u0105c, \u017ce te bestie nauczy\u0142y si\u0119 otwiera\u0107 drzwi. Ruszacie wi\u0119c w kierunku gabinetu doktora. Przy odrobinie szcz\u0119\u015bcia za kilka godzin b\u0119dziecie wspomina\u0107 ten koszmar z pok\u0142adu wojskowego \u015bmig\u0142owca. Kiedy orientujecie si\u0119, \u017ce co\u015b jest nie tak, jest ju\u017c za p\u00f3\u017ano na jak\u0105kolwiek reakcj\u0119. Ostatnie co s\u0142yszycie, to ciche stukni\u0119cie pazur\u00f3w o posadzk\u0119 gdzie\u015b za wami.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

I tak w\u0142a\u015bnie straszy Dino Crisis<\/em><\/a>. Nie rzuca w gracza hordami przeciwnik\u00f3w, do kt\u00f3rych pr\u0119dzej czy p\u00f3\u017aniej m\u00f3g\u0142by si\u0119 przyzwyczai\u0107. Tu prehistoryczni drapie\u017cnicy pojawiaj\u0105 si\u0119 rzadko, ale kiedy nie uda nam si\u0119 wypatrzy\u0107 ich na czas, mog\u0105 zako\u0144czy\u0107 nasz\u0105 przygod\u0119 kilkoma k\u0142apni\u0119ciami paszcz\u0105. Je\u015bli jednak jeste\u015bmy przygotowani na starcie, zwykle to my wyjdziemy z niego zwyci\u0119sko. I to ta ci\u0105g\u0142a zabawa w \u0142owc\u0119 i ofiar\u0119, gdzie zmieniaj\u0105 si\u0119 role jednych i drugich, stanowi rdze\u0144 rozgrywki Dino Crisis<\/em> i jej najwi\u0119ksz\u0105 si\u0142\u0119. <\/span><\/p>\n

Napi\u0119cie, jakie wywo\u0142uje powolne przeczesywanie o\u015brodka badawczego, przyspiesza t\u0119tno nawet, je\u015bli nie napotkamy \u017cadnego zimnokrwistego. Ba, im d\u0142u\u017cej si\u0119 na \u017cadnego nie natkniemy, tym gorzej<\/strong>, bo nasza wyobra\u017ania zacznie nam podpowiada\u0107, \u017ce jaki\u015b na pewno czai si\u0119 za rogiem. A je\u015bli pozwolimy, by pozorny spok\u00f3j u\u015bpi\u0142 nasz\u0105 czujno\u015b\u0107? Tw\u00f3rcy tylko czekaj\u0105, \u017ceby w takim momencie wrzuci\u0107 nam przez okno jakiego\u015b dinozaura, doprowadzaj\u0105c do stanu przedzawa\u0142owego. Cho\u0107 oddaj\u0105c im sprawiedliwo\u015b\u0107, nie korzystaj\u0105 z jump scare\u2019\u00f3w zbyt cz\u0119sto, polegaj\u0105c na budowaniu napi\u0119cia i pozwalaj\u0105c wyobra\u017ani gracza zaj\u0105\u0107 si\u0119 straszeniem.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\n
\n

The Suffering<\/em><\/span><\/strong><\/h3>\n
\n

\"\"Gomlin<\/strong>:\u00a0<\/span>Nie jestem i nigdy nie by\u0142em jakim\u015b wielkim specem od straszenia. No chyba, \u017ce spojrz\u0119 w lustro \u2013 wtedy zdaj\u0119 sobie spraw\u0119, \u017ce jednak w tym temacie nie mam sobie r\u00f3wnych. Pomijaj\u0105c ten fakt, ogra\u0142em w \u017cyciu sporo horror\u00f3w, z kt\u00f3rych kilka mog\u0119 poleci\u0107 z czystym sumieniem.<\/span><\/p>\n

Na pierwszy ogie\u0144 leci\u00a0The Suffering\u00a0<\/em>z 2004 roku. To bezkompromisowy miszmasz przemocy, poczucia winy i ob\u0142\u0119du, kt\u00f3ry nie daje graczowi ani chwili wytchnienia.<\/strong> G\u0142\u00f3wnym bohaterem jest Torque, skazaniec o niejasnej przesz\u0142o\u015bci, kt\u00f3ry zosta\u0142 oskar\u017cony o zamordowanie swojej rodziny. Ju\u017c w pierwszych minutach rozgrywki wi\u0119zienie zostaje nawiedzone przez przera\u017caj\u0105ce monstra, kt\u00f3re, ma si\u0119 wra\u017cenie, same chc\u0105 dokona\u0107 ostatecznej egzekucji osadzonych. Tw\u00f3rcy nie szcz\u0119dzili nam brutalnej, surrealistycznej przemocy, za\u015b widoki pora\u017conych pr\u0105dem, wisz\u0105cych cia\u0142, to tutaj chleb powszedni.<\/span><\/p>\n

\"The<\/p>\n

Cho\u0107 gra skupia si\u0119 w g\u0142\u00f3wnej mierze na intensywnej walce, operowaniu ra\u017c\u0105cymi pukawkami, broni\u0105 bia\u0142\u0105 czy nawet materia\u0142ami wybuchowymi, to tak naprawd\u0119 g\u0142\u00f3wne skrzypce graj\u0105 tu aspekty psychologiczne.<\/strong> Torque do\u015bwiadcza halucynacji, s\u0142yszy g\u0142osy i widzi zjawy swojej zmar\u0142ej rodziny. Narracja nieustannie miesza rzeczywisto\u015b\u0107 z urojeniami, zmuszaj\u0105c gracza do kwestionowania tego, co widzi na ekranie. Ciekawym rozwi\u0105zaniem jest system moralnych wybor\u00f3w, kt\u00f3ry nie tylko prowadzi do r\u00f3\u017cnych zako\u0144cze\u0144, ale r\u00f3wnie\u017c wp\u0142ywa na nasz\u0105 posta\u0107. W zale\u017cno\u015bci od podejmowanych decyzji, Torque mo\u017ce sta\u0107 si\u0119 coraz bardziej brutalny, a jego samo\u015bwiadomo\u015b\u0107 zacznie zanika\u0107.<\/span><\/p>\n

Atmosfera The Suffering<\/em> jest przyt\u0142aczaj\u0105ca, lokacje s\u0105 klaustrofobiczne, a warstwa d\u017awi\u0119kowa (odg\u0142osy tortur, krzyki) buduje napi\u0119cie nawet bez muzyki. Jump scare\u2019y, pojawiaj\u0105 si\u0119 tu do\u015b\u0107 cz\u0119sto, lecz nie s\u0105 efektem tanich sztuczek bez polotu.<\/strong> Wynikaj\u0105 \u015bci\u015ble z narastaj\u0105cej atmosfery, polegaj\u0105c na nag\u0142ych zmianach perspektywy i niespodziewanych atakach. To ameryka\u0144ska szko\u0142a horroru, polegaj\u0105ca na brutalnej i krwawej jatce, przeplatanej ci\u0119\u017ckim, psychologicznym klimatem.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\n
\n

Fatal Frame II: Crimson Butterfly<\/em><\/span><\/strong><\/h3>\n
\n

\"\"<\/strong>Gomlin:\u00a0<\/strong>Dla kontrastu z tytu\u0142em opisanym wy\u017cej, wzi\u0105\u0142em na tapet japo\u0144sk\u0105 szko\u0142\u0119 straszenia w jej najlepszym wydaniu.<\/span>\u00a0Fatal Frame II<\/em> to r\u00f3wnie\u017c survival horror, jednak nie potrzebuje on hektolitr\u00f3w krwi, brutalnych zgon\u00f3w czy tortur, by wzbudzi\u0107 niepok\u00f3j i strach. To sztuka subtelnego straszenia<\/strong>, przez kt\u00f3r\u0105 wkr\u00f3tce zaczniesz si\u0119 ba\u0107 w\u0142asnych my\u015bli. <\/span>Do tego g\u0119sty klimat odwiedzanych miejsc\u00f3wek: opuszczony mroczny las, porzucony szpital, zrujnowane, obskurne domostwa.<\/span><\/p>\n

Wydana w 2003 roku gra opowiada histori\u0119 Mio i Mai Amakura, dw\u00f3ch si\u00f3str, kt\u00f3re trafiaj\u0105 do przekl\u0119tej wioski.\u00a0 Jest ona domem mitu o bramie do piek\u0142a \u2013 wielkiej przepa\u015bci g\u0142\u0119boko pod ziemi\u0105, kt\u00f3ra prowadzi do \u015bwiata zmar\u0142ych lub Podziemia. Sama gra za\u015b jest naszpikowana japo\u0144sk\u0105 mitologi\u0105 i wierzeniami, kt\u00f3re potrafi\u0105 wywo\u0142a\u0107 g\u0119si\u0105 sk\u00f3rk\u0119.<\/span><\/p>\n

Jedyn\u0105 \u201ebroni\u0105\u201d, jak\u0105 nam udost\u0119pniono, jest Camera Obscura \u2013 aparat fotograficzny pozwalaj\u0105cy na uchwycenie napotkanych zjaw i duch\u00f3w na zdj\u0119ciu w celu ich \u201eegzorcystycznego oczyszczenia\u201d i odes\u0142ania na wieczny spoczynek.<\/strong> Mechanika ta wymusza na nas bezpo\u015bredni\u0105 konfrontacj\u0119 ze strachem. Musimy si\u0119 zbli\u017cy\u0107 do przeciwnika, zaczeka\u0107 na odpowiedni moment i zrobi\u0107 dobre zdj\u0119cie. Niby prosta rzecz, ale wymaga od nas stani\u0119cia twarz\u0105 w twarz z tym, co najbardziej nas przera\u017ca.<\/span> System walki opiera si\u0119 na wymiennych typach filmu i obiektyw\u00f3w, kt\u00f3re mo\u017cna ulepsza\u0107 w celu zwi\u0119kszenia si\u0142y i funkcjonalno\u015bci aparatu. Teoretycznie daje to graczowi narz\u0119dzia do obrony, ale w praktyce nie zapewnia mu poczucia bezpiecze\u0144stwa. W zwi\u0105zku z tym, nawet najlepiej wyposa\u017cony aparat nie daje realnej przewagi, a jedynie\u00a0podkre\u015bla konieczno\u015b\u0107 przetrwania.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Atmosfera gry to po\u0142\u0105czenie melancholii, ciszy i delikatnych d\u017awi\u0119k\u00f3w. Skrzypi\u0105ca pod\u0142oga, niepoj\u0105ce szepty, p\u0142acz dzieci czy ledwo s\u0142yszalny d\u017awi\u0119k czyjego\u015b oddechu za plecami \u2013 to wszystko buduje napi\u0119cie bez krwawych scen mordu i przera\u017caj\u0105cych krzyk\u00f3w. Ka\u017cdy zakamarek wioski kryje w sobie cz\u0105stk\u0119 tajemniczej historii, za\u015b fabu\u0142\u0119 poznajemy poprzez <\/span>fragmenty dziennik\u00f3w, zdj\u0119cia i wizje. Jump scare\u2019y przewijaj\u0105 si\u0119 tu bez zb\u0119dnego przepychu, lecz gdy ju\u017c si\u0119 pojawi\u0105, uderzaj\u0105 z chirurgiczn\u0105 precyzj\u0105 i potrafi\u0105 nie\u017ale wystraszy\u0107, wynurzaj\u0105c si\u0119 z grobowej ciszy. Je\u017celi zamiast widok\u00f3w rodem z Teksa\u0144skiej masakry pi\u0142\u0105 mechaniczn\u0105\u00a0<\/em>wolicie stopniowe budowanie napi\u0119cia,\u00a0Fatal Frame II\u00a0<\/em>nap\u0119dzi wam wystarczaj\u0105co du\u017cego stracha na jeden halloweenowy wiecz\u00f3r.<\/strong><\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\n
\n

The Thing<\/span><\/em><\/h3>\n
\n

\"\"<\/a>Grifter:<\/strong> Ciemno. Zimno. Minus 40 na zewn\u0105trz. I jeszcze to Co\u015b\u2026<\/span><\/p>\n

Nie ma z pewno\u015bci\u0105 \u017cyj\u0105cego osobnika, kt\u00f3ry nie zna\u0142by tego arcydzie\u0142a Carpentera. Gra jest sequelem filmu. Zaczynasz na zgliszczach ameryka\u0144skiej stacji badawczej i ods\u0142uchujesz na dyktafonie ostatniej transmisji g\u0142\u00f3wnego bohatera, MacReady\u2019ego<\/strong> (w filmie gra\u0142 go Kurt Russell). Co\u015b tu si\u0119 sta\u0142o\u2026<\/span><\/p>\n

Jako szef oddzia\u0142u \u017co\u0142nierzy, kt\u00f3rym dowodzisz, wydajesz proste rozkazy typu poczekaj, id\u017a, uwa\u017caj, we\u017a moj\u0105 bro\u0144, we\u017a apteczk\u0119 czy oddaj mi, co masz. My\u015blisz, \u017ce b\u0119dzie \u0142atwiej, bo masz kompan\u00f3w? Co\u015b dobrze si\u0119 zastan\u00f3w\u2026 Tu nigdy nie wiesz komu ufa\u0107, co by\u0142o najwi\u0119ksz\u0105 si\u0142\u0105 filmu. Co\u015b asymiluje ludzkie formy \u017cycia i to, co wczoraj by\u0142o psem, dzi\u015b nim nie jest. Co\u015b mo\u017ce te\u017c by\u0107 cz\u0142owiekiem.<\/span><\/p>\n

W grze z 2002 roku chciano dobrze, niestety rozwi\u0105zano spraw\u0119 licho, bo skrypty dawa\u0142y o sobie zna\u0107. Mog\u0142e\u015b co prawda robi\u0107 swoim kompanom teksty krwi, ale ostatecznie okazywa\u0142o si\u0119, \u017ce to by\u0142y daremne pr\u00f3by<\/strong>, bo zdrowy cz\u0142owiek dwa pokoje dalej okazywa\u0142 si\u0119 by\u0107 \u201eCosiem\u201d. Na pomoc przychodzi remaster z 2024 roku. Tutaj wreszcie zrobiono to, co nie uda\u0142o si\u0119 20 lat temu. Ka\u017cdy cz\u0142onek za\u0142ogi mo\u017ce by\u0107 zagro\u017ceniem, mo\u017ce s\u0105 nimi wszyscy, mo\u017ce nikt? Tutaj dopiero wszystko sta\u0142o si\u0119 nieprzewidywalne. Podasz ostatni test na cz\u0142owiecze\u0144stwo cz\u0142owiekowi, kt\u00f3ry si\u0119 tylko boi, czy temu, kt\u00f3ry stoi dziarsko obok? Oddasz ostatni zapas w ciemno? A mo\u017ce zostaniesz samolubnym dow\u00f3dc\u0105, czekaj\u0105c na pierwszy wystrzelony pocisk przez osob\u0119, kt\u00f3ra mo\u017ce nie by\u0107 cz\u0142owiekiem? Mo\u017ce zrobi\u0107 test na sobie?<\/span><\/p>\n

\"The<\/p>\n

Oczywi\u015bcie pami\u0119taj, ktosiu, by samemu nie szale\u0107. Wychodz\u0105c za zewn\u0105trz kompleksu, szybko wyzi\u0119bisz organizm i musisz jak najszybciej znale\u017a\u0107 schronienie. I pami\u0119taj, \u017ce twoi towarzysze mo\u017ce i Co\u015b ukrywaj\u0105<\/strong>, ale je\u015bli nie zadbasz o ich zdrowie psychiczne \u2013 nie dasz dodatkowej apteczki, gdy kto\u015b b\u0119dzie si\u0119 ba\u0142, tudzie\u017c dodatkowego magazynka, gdy komu\u015b sko\u0144czy si\u0119 amunicja \u2013 oni te\u017c zaczn\u0105 Co\u015b podejrzewa\u0107. A tylko spr\u00f3buj odwali\u0107 manian\u0119 w stylu: \u201estrzelam w sufit i \u015bciany jak kretyn\u201d. Pomy\u015bl\u0105 wtedy: \u201eCo on daje, co za \u017cul?\u201d. I nie zdziw si\u0119, je\u015bli ci\u0119 z miejsca zastrzel\u0105. Tu dzia\u0142a maksyma The X Files<\/em>:\u00a0\u201eNie ufaj nikomu\u201d.<\/span><\/p>\n

Jedna z najlepszych gier na licencji filmowej sta\u0142a si\u0119 dzi\u015b jeszcze lepsza ni\u017c 20 lat temu.<\/strong> Warto wi\u0119c spr\u00f3bowa\u0107 odwiedzi\u0107 zgliszcza arktycznej bazy w ciemn\u0105, mro\u017an\u0105 noc. Ewentualnie zapraszam was do siebie. Nie b\u00f3jcie si\u0119. Chc\u0119 wam tylko Co\u015b pokaza\u0107\u2026<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\n
\n

Haunting Ground<\/span><\/em><\/h3>\n
\n

\"\"<\/a><\/span>Grifter:<\/strong> Masz na imi\u0119 Fiona. Nie, nie jeste\u015b zielon\u0105 ogrzyc\u0105. Jeste\u015b osiemnastoletni\u0105 blondyneczk\u0105, ubran\u0105 w dziwne wdzianko, kt\u00f3ra po wypadku samochodowym budzi si\u0119 uwi\u0119ziona w upiornej rezydencji, z kt\u00f3rej musi si\u0119 wydosta\u0107.<\/strong> Pewnemu osobnikowi, o jak\u017ce szlachetnym imieniu Debilitas, kt\u00f3ry z lask\u0105 chce si\u0119 pobawi\u0107 w doktora, <\/span><\/span>to si\u0119 nie spodoba i zacznie goni\u0107 Fion\u0119. Na szcz\u0119\u015bcie znajdujesz pieska, co si\u0119 zowie Hewie \u2013 od teraz b\u0119dzie to tw\u00f3j kompan na dobre i z\u0142e. <\/span>Haunting Ground<\/em>, kt\u00f3re mo\u017cna uzna\u0107 za duchowego spadkobierc\u0119 serii Clock Tower <\/em>(tyle \u017ce od Capcomu), oznacza tylko jedno: \u201eBiegnij, Forrest!\u201d.<\/span><\/span><\/p>\n

Naszego znajomego Debilitasa (i kilku kolejnych) nie wyeliminujemy. Mo\u017cemy tylko ucieka\u0107 i si\u0119 chowa\u0107 w wannie, szafie, za drzwiami czy te\u017c zas\u0142onami, s\u0142owem: wsz\u0119dzie tam, gdzie gracz ma mo\u017cliwo\u015b\u0107 interakcji. A ten nas albo tam znajdzie, albo nie. Je\u015bli tak, znowu uciekamy. Je\u015bli nie, g\u0142\u0119boko oddychamy i ruszamy w dalsz\u0105 w\u0119dr\u00f3wk\u0119.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Jest bezpiecznie. Wychodz\u0119 na korytarz. I tu jak garbaty nie ryknie: \u201eMy darling!\u201d\u2026 Podskakujesz na fotelu i wiesz, \u017ce ju\u017c drugi raz do wanienki nie uciekniesz. I lecisz dalej. I s\u0142yszysz z\u0142owrogi oddech za sob\u0105. Gdzie tu si\u0119 schowa\u0107? I tu kryje si\u0119 najwi\u0119ksze nat\u0119\u017cenie emocji w tej grze \u2013 nigdy nie wiemy, gdzie spotkamy naszego nemezisa<\/strong> \u2013 pojawia si\u0119 w kompletnie losowych odst\u0119pach czasowych. Mo\u017cesz nie spotka\u0107 go przez d\u0142u\u017csz\u0105 chwil\u0119, ale te\u017c r\u00f3wnie dobrze mo\u017ce ci\u0119 zacz\u0105\u0107 \u015bciga\u0107 zaraz po tym, jak wyjdziesz z kryj\u00f3wki na g\u0142\u00f3wny korytarz. <\/span>Gra po prostu losuje dan\u0105 lokacj\u0119 z puli. Jak w ruletce \u2013 <\/span>nigdy nie wiesz, na co trafisz.<\/span><\/p>\n

Ka\u017cdy krok to loteria. I ka\u017cdy jump scare jest unikatowy<\/strong>. Poczekaj tylko, jak nadepniesz na krzykliw\u0105 mandragor\u0119 (co ci ro\u015blinka zawini\u0142a?). Wtedy tw\u00f3j oponent wie, gdzie jeste\u015b i znowu: \u201ebiegnij, Forrest!\u201d. Nie zatrzymuj si\u0119. Lepiej znaj dobrze map\u0119 i ukryj si\u0119. My\u015blisz, \u017ce jeste\u015b bezpieczny? Pomy\u015bl raz jeszcze.<\/span><\/p>\n

To gra o uciekaniu. Przed wi\u0119kszymi od siebie. Jeste\u015b tylko nastolatk\u0105 wiej\u0105c\u0105 przed doros\u0142ymi, kt\u00f3rzy chc\u0105 ci\u0119\u2026 <\/span>I pomy\u015ble\u0107, ze to Rule of Rose<\/em> si\u0119 czepiali. <\/span>A pies? A pies ci mo\u2026 a nie, to nie to. <\/span>Hewie ci pomo\u017ce, je\u015bli go dobrze traktowa\u0142e\u015b. To idealna symbioza homo sapiens i canis familiaris. Ta gra<\/strong><\/span> to perfekcyjny straszak w ciemn\u0105 noc.<\/span><\/strong><\/p>\n

\u2013 Puk, puk!<\/span>
\n\u2013 To kolejny cukierek albo psikus? Mam do\u015b\u0107!<\/span>
\n\u2013 To tylko ja\u2026 My darling!<\/span><\/p>\n

(gracz wyskakuje przez okno)<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\n
\n

Cry of Fear<\/span><\/strong><\/em><\/h3>\n
\n

\"\"hrabia:<\/strong> Jednym z ciekawszych do\u015bwiadcze\u0144 na moim horrorowym poletku, kt\u00f3rego raczej nie wpisa\u0142bym w gatunkowy mainstream, jest Cry of Fear<\/em>\u00a0autorstwa szwedzkiego Team Psykskallar. Program ten jest samodzielnym modem do Half-Life\u2019a<\/em>, kt\u00f3ry od 2013 roku dost\u0119pny jest za darmo na platformie Steam<\/a><\/strong>. Mowa o masywnym amalgamacie motyw\u00f3w grozy, w kt\u00f3rym znajdziemy zatrz\u0119sienie inspiracji klasykami gatunku. Ikoniczne szko\u0142y i szpitale, niemaj\u0105ce wi\u0119kszego sensu labirynty, surrealistyczne wymiary, a nawet drewniana \u0142\u00f3dka, w kt\u00f3rej wios\u0142ujemy przez d\u0142u\u017csz\u0105 chwil\u0119 po spokojnej tafli jeziora. Wszystko podane w formie sennych uroje\u0144 nastolatka zanurzonego w g\u0142\u0119bokiej depresji i nieustannie walcz\u0105cego ze swoim w\u0142asnym umys\u0142em.<\/span><\/p>\n

\"Cry<\/p>\n

Pami\u0119tam to prze\u017cycie doskonale, bo b\u0119d\u0105c ju\u017c doros\u0142ym facetem, rzadko zdarza\u0142o mi si\u0119 by\u0107 autentycznie przera\u017conym przy grze. Tam by\u0142em, czy to przez \u015bwidruj\u0105ce okrzyki szar\u017cuj\u0105cych w moj\u0105 stron\u0119 maszkar, czy te\u017c przez wisz\u0105ce z sufitu, wierzgaj\u0105ce zwoje mi\u0119sa, a nawet typowe dla gatunku problemy z ilo\u015bci\u0105 amunicji i apteczek. Klimat jest bardzo ci\u0119\u017cki<\/strong>, wr\u0119cz przygn\u0119biaj\u0105cy, a momentami mocno psychodeliczny. Cz\u0142ekopodobne stworzenia siedz\u0105 zamkni\u0119te w klatkach i tn\u0105 si\u0119 no\u017cami, wyj\u0105c wniebog\u0142osy, a my skaczemy po powykr\u0119canych p\u00f3\u0142kach ociekaj\u0105cych krwi\u0105 i rdz\u0105, wisz\u0105cych nad niesko\u0144czenie czarn\u0105 otch\u0142ani\u0105. To pierwsze lepsze wspomnienie z gry.
\n<\/span><\/p>\n

Je\u015bli m\u00f3j opis kogo\u015b nam\u00f3wi\u0142 do przetestowania tej gry, to jestem wam winny r\u00f3wnie\u017c uczciw\u0105 przestrog\u0119. Cry of Fear<\/em> to techniczna katastrofa<\/strong>. Gra nagminnie b\u0119dzie was wywala\u0107 do pulpitu, a mo\u017ce nawet przerobi waszego Windowsa na mielonk\u0119, wymuszaj\u0105c twardy reset komputera. Wielu graczy by\u0107 mo\u017ce to przero\u015bnie i nawet jedno z pi\u0119ciu zako\u0144cze\u0144 mo\u017ce im tego nie wynagrodzi\u0107. Osobi\u015bcie jednak uwa\u017cam, \u017ce warto si\u0119 pom\u0119czy\u0107, bo Andreas R\u00f6nnberg, g\u0142\u00f3wny projektant i re\u017cyser gry, czuje ten klimat jak ma\u0142o kto. Cry of Fear<\/em> wspominam z niema\u0142\u0105 nostalgi\u0105 jako \u015bwietn\u0105 przygod\u0119, kt\u00f3r\u0105 ch\u0119tnie sobie kiedy\u015b przypomn\u0119.<\/strong><\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\n
\n

Alien Trilogy<\/span><\/em><\/strong><\/h3>\n
\n

\"\"hrabia:<\/strong> A teraz klasyka horroru, ale w troch\u0119 nieoczywistej formie. Tak naprawd\u0119 mo\u017cna by tu wstawi\u0107 dowoln\u0105 produkcj\u0119 z ksenomorfami w rolach g\u0142\u00f3wnych i ka\u017cda pasowa\u0142aby jak ula\u0142 do dzisiejszego zestawienia. Najlepszym przyk\u0142adem ostatnich lat, stawianym wr\u0119cz za wz\u00f3r budowania strachu i trwogi, jest oczywi\u015bcie Obcy: Izolacja<\/strong><\/em><\/a> z 2014 roku. Przekornie postanowi\u0142em jednak skr\u0119ci\u0107 w retro i wrzuci\u0107 tu jego du\u017co starszego kuzyna z roku 1996.<\/span><\/p>\n

By\u0142 bowiem kiedy\u015b taki czas, gdy ma\u0142e hrabi\u0105tko, dysponuj\u0105ce mocno ograniczon\u0105 biblioteczk\u0105 gier pi\u0105tej generacji, stawia\u0142o swoje pierwsze kroczki w horrorach. Poza japo\u0144skimi klasykami gatunku, jedn\u0105 z takich produkcji by\u0142a w\u0142a\u015bnie gra Alien Trilogy<\/em>, czyli doomopodobny shooter staraj\u0105cy si\u0119 prze\u0142o\u017cy\u0107 sukces kinowej trylogii z Sigourney Weaver w roli g\u0142\u00f3wnej na grunt gier wideo. Nie wszystkie elementy gry zda\u0142y wtedy egzamin, a wiele innych koszmarnie si\u0119 zestarza\u0142o. Widz\u0119 to zw\u0142aszcza dzisiaj, z perspektywy bardziej \u015bwiadomego konsumenta. Mimo to, jako szczyl zasiadaj\u0105cy przed konsol\u0105 i telewizorem, czu\u0142em strach tak samo wielki, jak w rezydencji z\u0142a czy zamglonym miasteczku ogarni\u0119tym cisz\u0105.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

To, co Alien Trilogy<\/em> robi\u0142 rewelacyjnie, to utrzymywanie g\u0119stej atmosfery sta\u0142ego zagro\u017cenia.<\/strong> Kultowy radar z pikaj\u0105cymi kropkami, odg\u0142os karabinu pulsacyjnego i rewelacyjna \u015bcie\u017cka d\u017awi\u0119kowa. Klimat, kt\u00f3rego w mojej opinii p\u00f3\u017aniejsze Alien Resurrection<\/em> nie da\u0142o rady przebi\u0107. I cho\u0107 dzisiaj mo\u017cemy si\u0119 \u015bmia\u0107 z rozpikselowanych przeciwnik\u00f3w w formie sprite\u2019\u00f3w, tak wtedy nie przeszkadza\u0142o to ani troch\u0119. Zw\u0142aszcza w p\u00f3\u017aniejszych etapach, gdy radar by\u0142 ca\u0142y pokryty kropkami za spraw\u0105 niewidocznego na ekranie zagro\u017cenia, kolejne wyskakuj\u0105ce z kratek wentylacyjnych twarzo\u0142apy zas\u0142ania\u0142y nam ekran, a my uciekali\u015bmy przez stalowe korytarze planetarnych baz, strzelaj\u0105c na o\u015blep. Czu\u0107 by\u0142o, \u017ce to horror wyj\u0119ty wprost z arcydzie\u0142a Jamesa Camerona, w kt\u00f3rym r\u00f3j morderczych istot nieustannie pragnie naszej \u015bmierci. Czego chcie\u0107 wi\u0119cej w horrorze!<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\n
\n

Call of Cthulhu: Mroczne zak\u0105tki \u015bwiata<\/em><\/span><\/h3>\n
\n

\"\"<\/a>Hagen: <\/span><\/strong><\/span>By\u0142 p\u00f3\u017any jesienny wiecz\u00f3r. Siedzia\u0142em wtedy w gabinecie, pr\u00f3buj\u0105c zrozumie\u0107, jak to si\u0119 sta\u0142o, \u017ce straci\u0142em poj\u0119cie, kim jestem. Wszystko zacz\u0119\u0142o si\u0119 w ruderze na obrze\u017cach Bostonu. W trakcie akcji wywi\u0105za\u0142a si\u0119 strzelanina, a ja wszed\u0142em do domu kultyst\u00f3w sam. Wn\u0119trze budynku cuchn\u0119\u0142o \u015bmierci\u0105, cia\u0142a by\u0142y zmasakrowane w spos\u00f3b, kt\u00f3rego nie potrafi\u0119 opisa\u0107. Nie mam poj\u0119cia, co wydarzy\u0142o si\u0119 potem w podziemiach. Zobaczy\u0142em tam\u2026 co\u015b\u2026 czy jednak aby na pewno?<\/span><\/p>\n

Potem by\u0142 szpital. Lekarze m\u00f3wili o schizofrenii, przem\u0119czeniu, halucynacjach. Po pewnym czasie uznano, \u017ce nie stanowi\u0119 zagro\u017cenia, i wypuszczono mnie. Zosta\u0142em prywatnym detektywem. Amnezja nie pozwala\u0142a mi zrozumie\u0107, co wydarzy\u0142o si\u0119 sze\u015b\u0107 lat wcze\u015bniej. Gdy ko\u0144czy\u0142y si\u0119 pieni\u0105dze, przyj\u0105\u0142em zlecenie dotycz\u0105ce zagini\u0119cia. Tak trafi\u0142em do Innsmouth.<\/span><\/p>\n

Ka\u017cda ceg\u0142a, cie\u0144 i twarz zdawa\u0142y si\u0119 przesi\u0105kni\u0119te czym\u015b nieludzkim. Mieszka\u0144cy odpowiadali z ch\u0142odem i niech\u0119ci\u0105, a ci, kt\u00f3rzy chcieli pom\u00f3c, bali si\u0119 wychyla\u0107. Powinienem by\u0142 uciec, gdy by\u0142a taka mo\u017cliwo\u015b\u0107.<\/span><\/p>\n

Miasto zamkn\u0119\u0142o swoje bramy. Kierowca busa powiedzia\u0142, \u017ce nie b\u0119dzie ju\u017c odjazd\u00f3w. W motelu nagle znalaz\u0142o si\u0119 dla mnie miejsce. W\u0142a\u015bciciel o szczurzej twarzy wr\u0119czy\u0142 mi klucz, a w mojej g\u0142owie zamajaczy\u0142 obraz, jak idzie w moj\u0105 stron\u0119 z tasakiem. Wmawia\u0142em sobie, \u017ce to zm\u0119czenie.<\/span><\/p>\n

\"Call<\/p>\n

W nocy us\u0142ysza\u0142em kroki. Kto\u015b szarpa\u0142 klamk\u0119. Krzyki, uderzenia, zgie\u0142k. Zabarykadowa\u0142em drzwi. Przyszli, by mnie zabi\u0107.<\/span><\/p>\n

Uciek\u0142em ledwo \u017cywy. Teraz ukrywam si\u0119 w opuszczonym magazynie. W powietrzu czu\u0107 s\u00f3l i zgnilizn\u0119. Licz\u0119 naboje \u2013 jedyne, co daje mi cie\u0144 nadziei. Skradaj\u0105c si\u0119 zau\u0142kami my\u015bl\u0119, \u017ce to ob\u0142\u0119d, \u017ce nic z tego nie jest prawd\u0105. S\u0142ysz\u0119 ten sam mokry oddech za plecami, wiem, \u017ce Innsmouth mnie nie wypu\u015bci.<\/span><\/p>\n

Nie wiem, dok\u0105d prowadzi ta droga. Mo\u017ce nigdy nie uwolni\u0119 si\u0119 od tego, co sta\u0142o si\u0119 sze\u015b\u0107 lat temu w tamtym domu. Ale id\u0119 dalej \u2013 z broni\u0105 w r\u0119ku, resztk\u0105 si\u0142 i plikami aktualizacji z PCGW<\/a>, bez kt\u00f3rych ta podr\u00f3\u017c sko\u0144czy\u0142aby si\u0119 kolejnym crashem.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\n
\n

Costume Quest<\/span><\/em><\/h3>\n
\n

\"\"<\/a>Hagen: <\/span><\/strong>Gra, kt\u00f3rej projekt rozgrywki ukrad\u0142o Sandfall Interactive i wprowadzi\u0142o go do Clair Obsur: Expedition 33<\/em>. To co, zaintrygowani?<\/span><\/span><\/p>\n

Costume Quest<\/em> to taki mini-RPG stworzony przez studio Double Fine, znane z takich tytu\u0142\u00f3w, jak Psychonauts<\/em><\/a> czy Br\u00fctal Legend<\/em>.<\/strong> Gracz wciela si\u0119 w jedno z rodze\u0144stwa, kt\u00f3re wyrusza na zbieranie cukierk\u00f3w (zmuszone si\u0119 ze sob\u0105 dogada\u0107, inaczej rodzice zagrozili szlabanem). Wpl\u0105tani zostaj\u0105 w niecodzienn\u0105 przygod\u0119 \u2013 gdy brat lub siostra (zale\u017cnie od wyboru gracza) zostaje porwane przez pa\u0142aszuj\u0105ce cukierki stwory, musimy wyruszy\u0107 na misj\u0119 ratunkow\u0105, odwiedzaj\u0105c mi\u0119dzy innymi s\u0105siedztwo czy centrum handlowe, zbieraj\u0105c przy tym cukierki, elementy kostium\u00f3w, naklejki zwi\u0119kszaj\u0105ce mo\u017cliwo\u015bci naszych postaci i nowych towarzyszy.<\/span><\/p>\n

Sednem rozgrywki s\u0105 turowe walki, w kt\u00f3rych dzieci, dzi\u0119ki mocy swoich stroj\u00f3w, przemieniaj\u0105 si\u0119 w gigantyczne wersje postaci, kt\u00f3re odgrywaj\u0105<\/strong> \u2013 rycerzy, roboty b\u0105d\u017a astronaut\u00f3w (a tak\u017ce Statu\u0119 Wolno\u015bci \u2013 moc specjalna, w kt\u00f3rej nagle na tle ameryka\u0144skiej flagi pojawia si\u0119 orze\u0142 i Abraham Lincoln, rozbroi za pierwszym razem ka\u017cdego gracza). Kostiumy posiadaj\u0105 w\u0142asne, unikalne umiej\u0119tno\u015bci. W potyczkach zastosowano tak\u017ce elementy QTE \u2013 szybkie reakcje gracza pozwalaj\u0105 zada\u0107 dodatkowe obra\u017cenia lub zredukowa\u0107 te otrzymywane od przeciwnika.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Ca\u0142o\u015b\u0107 utrzymana jest w lekkim, humorystycznym tonie, z typowym dla Double Fine urokiem i pomys\u0142owo\u015bci\u0105. Costume Quest to ciep\u0142a, zabawna opowie\u015b\u0107 o dzieci\u0119cej wyobra\u017ani. Gra sprawdza si\u0119 idealnie nie tylko w okolicach tego \u015bwi\u0119ta, ale og\u00f3lnie na jesienne wieczory.<\/strong> Jest w niej co\u015b ciep\u0142ego, co przypomina o czasach, gdy p\u00f3\u017anym popo\u0142udniem b\u0105d\u017a wieczorem, b\u0119d\u0105c dzieckiem, chodzi\u0142o si\u0119 po okolicy i wsz\u0119dzie by\u0142o pe\u0142no bawi\u0105cej si\u0119 dzieciarni.<\/span><\/p>\n

Gra raczej nikogo nie przestraszy, ale jump scare\u2019y posiada. W ko\u0144cu nigdy nie wiadomo, kto otworzy postaciom drzwi \u2013 doros\u0142y proponuj\u0105cy cukierki, czy te\u017c atakuj\u0105cy potw\u00f3r. A, jak dobrze wiemy, od obcych doros\u0142ych cukierk\u00f3w bra\u0107 si\u0119 nie powinno.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Nie ma sztywnej definicji strachu. Nawet, gdyby\u015bmy posi\u0142kowali si\u0119 zasobami internetowymi, uzyskaliby\u015bmy co\u015b w stylu: \u201esilnego stanu emocjonalnego, wywo\u0142anego instynktem przetrwania, b\u0119d\u0105cego pierwotn\u0105 reakcj\u0105 organizmu na realne zagro\u017cenie\u201d. Tylko w tym momencie rodzi si\u0119 wiele pyta\u0144. Czy tylko survival horrory s\u0105 grami wywo\u0142uj\u0105cymi l\u0119k? Czy b\u0119d\u0105c uzbrojonym przeciwko z\u0142u, czujemy … Wi\u0119cej<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":303913,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_wpscppro_dont_share_socialmedia":null,"_wpscppro_custom_social_share_image":0,"_facebook_share_type":"default","_twitter_share_type":"default","_linkedin_share_type":"default","_pinterest_share_type":"default","_linkedin_share_type_page":"","_instagram_share_type":"default","_medium_share_type":"default","_threads_share_type":"default","_google_business_share_type":"default","_selected_social_profile":[],"_wpsp_enable_custom_social_template":false,"_wpsp_social_scheduling":{"enabled":false,"datetime":null,"platforms":[],"status":"template_only","dateOption":"today","timeOption":"now","customDays":"","customHours":"","customDate":"","customTime":"","schedulingType":"absolute"},"_wpsp_active_default_template":true},"categories":[1231],"tags":[2102,178,1520,981],"coauthors":[523],"class_list":["post-303904","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-publicystyka","tag-halloween","tag-horror","tag-strach","tag-survival-horror","entry"],"pp_statuses_selecting_workflow":false,"pp_workflow_action":"current","pp_status_selection":"publish","aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/shinigami.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/303904","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/shinigami.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/shinigami.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/shinigami.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/shinigami.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=303904"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/shinigami.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/303904\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":304448,"href":"https:\/\/shinigami.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/303904\/revisions\/304448"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/shinigami.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/303913"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/shinigami.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=303904"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/shinigami.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=303904"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/shinigami.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=303904"},{"taxonomy":"author","embeddable":true,"href":"https:\/\/shinigami.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcoauthors&post=303904"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}